

___________________________
ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:
Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε τις ημέρες της κατάληψης του δημαρχείου του Αγίου Δημητρίου το Δεκέμβρη του 2008 και είχε ως τίτλο "απελευθερωμένο δημαρχείο αγίου δημητρίου" - Με το πέρας της κατάληψης και έως σήμερα, διαχειρίζεται από τους συμμετέχοντες στην Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Μπραχαμίου και αποτελεί κομμάτι αυτής



ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
ΜΕ ΛΑΪΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ
Σε αυτές τις εκλογές κυβέρνηση και τροϊκα καραδοκούν το αποτέλεσμα προκειμένου να λεηλατήσουν ότι απέμεινε από τα κεκτημένα των χαμηλότερων στρωμάτων. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης πασχίζουν να παράξουν πολιτική υπεραξία με οποιονδήποτε τρόπο. Ποιο είναι τελικά όμως το διακυβευμά των εκλογών; Είναι μήπως το ποιος πήρε το χρίσμα από το ΠΑΣΟΚ ή την ΝΔ και αν δεν το πήρε θέλει να δηλώνει ανεξάρτητος; Είναι μήπως ο «Καλλικράτης» ή το μνημόνιο; Είναι μήπως η καταδίκη όλων των πολιτικών και των κυβερνήσεων που στήριξαν την συνθήκη του Μααστριχτ; Ακόμη και αυτές οι τελευταίες «αριστερές» λογικές είναι ενταγμένες πάνω στην «ανθρώπινη» διαχείριση του καπιταλισμού, σχήμα οξύμωρο και με κοντά ποδάρια όπως αποδεικνύεται ιστορικά. Εκεί φυσικά που η επιχειρηματολογία των υποψήφιων δημάρχων είναι καταγέλαστη είναι όταν πάνω στον προεκλογικό τους άγχος διατείνονται ότι αποτελούν τους υπερασπιστές της δημοκρατίας. Τί ακριβώς εννοούν; Τις μίζες, την καρέκλα ή τα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα;
το δημαρχείο ήταν ελεύθερο για τον λαό να εκφράσει την θέληση και την άποψη του και να μπορέσει να ελέγξει τον οποιονδήποτε εκπρόσωπο του; Όταν ήταν κατειλημμένο το Δεκέμβρη του ‘08 ή όταν λειτουργούσε ομαλά σαν φορομπηχτικός μηχανισμός; Το ότι ο Ασύρματος δεν διαμορφώθηκε σε χώρο πρασίνου (άλσος) εδώ και τόσα χρόνια οφείλεται τελικά στο ότι όσοι συμμετέχουν στο δημοτικό συμβούλιο από τον Λαζαρόπουλο μέχρι τη ΔΑΣ είναι πολιτικά ανίκανοι σαν διαχειριστές του συστήματος; Κάθε άλλο. Ακριβώς επειδή εξυπηρετούν συμφέροντα του κεφαλαίου στον ένα ή στον άλλο βαθμό, γι’ αυτό είχαν μετατρέψει τον Ασύρματο σε σκουπιδότοπο. Στην καλύτερη περίπτωση θέλουν τον λαό του αγίου δημητρίου μοχλό πίεσης για τα παζάρια τους με τους κυβερνώντες για να του φορτώσουν πάλι ανταποδοτικά τέλη και να δώσουν τεμάχια πάλι σε ιδιώτες. Χρειαστήκανε μόνο λίγοι μήνες αυτόοργανωμένης δράσης των ίδιων των κατοίκων για να καταδείξουν ποιοι πραγματικά έρχονται σε σύγκρουση με τις επιλογές του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του. Γι’ αυτό το λόγο πιστεύουμε ότι μπροστά στις εκλογές όχι απλώς η αποχή αλλά η συμμετοχή και η δράση σε τέτοιου είδους εγχειρήματα ζωντανεύει τους εφιάλτες που νιώθουν οι «αντιπρόσωποι» του λαού αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο στο ενδεχόμενο ενός νέου «Δεκέμβρη» με ακόμη καλύτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Η αποχή από τις εκλογές της 7ης Νοέμβρη ξεπερνά τον τοπικό χαρακτήρα. Περνώντας από την άρνηση της ανάθεσης στην πράξη της αδιαμεσολάβητης δράσης και της οργάνωσης λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά, στοχεύει κατευθείαν στο ίδιο το οικοδόμημα του καπιταλισμού.
Οι σύγχρονοι δυνάστες βάλανε το στοίχημα.
Ας το κερδίσουμε εμείς.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΛΑЇΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
...
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ
Και η επίθεση στα δικαιώματα και κατακτήσεις μας συνεχίζεται. Κάθε εβδομάδα, βρίσκουν και νέα σειρά μέτρων. Μέτρων που μειώνουν τις συντάξεις μας, αυξάνουν τις εισφορές μας, μειώνουν τους μισθούς μας, αυξάνουν τα χρόνια εργασίας, αυξάνουν τα παιδιά ανά τάξη, αδειάζουν τα δημόσια νοσοκομεία από υλικά, απολύουν εργαζόμενους που επί χρόνια ήταν επί συμβάσει, αυξάνουν τρόφιμα και βασικά προϊόντα, κοκ. Μέτρων που στοχεύουν να καταργήσουν τις συλλογικές συμβάσεις και να μας κάνουν να μιλάμε απευθείας ο καθένας μας με το αφεντικό. Που στοχεύουν να καταργήσουν τις διαιτησίες, να αυξήσουν τα όρια απολύσεων και να μειώσουν οικτρά τις αποζημιώσεις. Και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Όλα συνηγορούν ότι τα χειρότερα είναι μπροστά.
Γιατί γίνονται όλα αυτά; Τα κόμματα εξουσίας, τα στελέχη της ΕΕ, οι εκπρόσωποι των εργοδοτικών ενώσεων, οι δημοσιογράφοι και οικονομικοί αναλυτές κραυγάζουν ότι όλα τα παραπάνω γίνονται για να βγούμε από την κρίση. Και ότι για να βγούμε από την κρίση, πρέπει να ματώσουμε όλοι. Υπονοώντας ότι όλοι ευθυνόμαστε για το χρέος και ότι όλοι θα ματώσουμε. Εδώ είναι που λέμε ότι ΛΕΝΕ ΨΕΜΜΑΤΑ. Πολύ απλά το χρέος δεν το φτιάξαμε έτσι γενικώς και αορίστως όλοι μας. Το χρέος θέριεψε με τον Σημιτικό εκσυγχρονισμό, με τη μεγάλη ιδέα των Ολυμπιακών του 2004, με τις υπερκοστολογήσεις όλων των δημόσιων έργων ώστε να κονομάνε οι εργολάβοι, με την ανοχή και τη συγκάλυψη της βίαιης καταλήστευσης αποταμιεύσεων εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας κατά το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, με τις δημοσιονομικές προσαρμογές ενόψει ΟΝΕ και ευρώ που έχουν οδηγήσει τις τράπεζες να φορολογούνται με κάτω από 10% και τους πλούσιους να μεταφέρουν την περιουσία τους σε offshore και τράπεζες της Ελβετίας αποφεύγοντας πλήρως την φορολόγηση.
Δηλαδή δεν φτάνουν 2 δεκαετίες φιλελευθεροποίησης της οικονομίας και σταδιακής κατάργησης κατακτήσεων μας. Θέλουν με αφορμή την κρίση να ξεμπερδεύουν με κάθε τι που συνιστά κράτος πρόνοιας και πρόβλεψη αναδιανομής υπέρ των αδυνάτων. Γιατί φυσικά πρέπει να είσαι πάρα πολύ αφελής για να πιστέψεις ότι το δημόσιο χρέος θα μειωθεί, αν οι εταιρείες απολύουν πιο εύκολα κόσμο, αν δίνουν λιγότερες εισφορές στο ΙΚΑ και εάν καταργηθούν οι ΣΣΕ.
Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: τί κάνουμε εμείς οι ίδιοι για αυτό; Μένουμε αδρανείς ή κινητοποιούμαστε; Μας καλύπτει άραγε η διαδεδομένη άποψη ότι “...σιγά μην κάνω τη χάρη και απεργήσω για αυτούς....”, εννοώντας τους συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και του ΠΑΜΕ. Ναι φυσικά είμαστε ενάντιοι στον γραφειοκρατικοποιημένο και κομματικοποιημένο συνδικαλισμό. Σε ηγεσίες που κάνουν μήνες για να κηρύξουν μία απλή 24ωρη απεργία. Που όταν κηρύττουν, δεν καλούν γενικές συνελεύσεις στα σωματεία και κάνουν τα πάντα για να την πνίξουν. Που κάνουν τα στραβά μάτια σε ωμές παραβιάσεις των εργασιακών νόμων και κατακτήσεων, που αφήνουν απέξω τους ανέργους, που διαχωρίζουν τους κλάδους και τους εργαζόμενους, που εντάσσουν τους εργατικούς αγώνες στην κομματική επετηρίδα και ανέλιξη. Ναι είμαστε ενάντιοι. Αλλά την απεργία δεν την κάνουμε για αυτούς. Το να παλέψουμε με τους συναδέλφους μας και την υπόλοιπη τάξη μας, το κάνουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα από όλα. Δεν μπορεί η απάντηση στον προσκυνημένο και κομματικοποιημένο συνδικαλισμό να είναι η απάθεια. Για μας η πρόταση είναι η οργάνωση σε νέα σχήματα. Συνδικαλισμού αυτόνομου, χωρίς καμία σχέση με κράτος και εργοδότες, όπου οι Γενικές συνελεύσεις των μελών του είναι το πραγματικά κυρίαρχο όργανο. Σωματεία που θα ενώνουν εργαζομένους/ανέργους, θα ενώνουν τους αγώνες του ενός κλάδου με αυτούς του άλλου.
Ήδη κάποια βήματα γίνονται προς αυτή την κατεύθυνση από ορισμένα κλαδικά ή επιχειρησιακά σωματεία βάσης. Και ακριβώς σε αυτήν την κατεύθυνση θέλουμε να εργαστούμε με την πρωτοβουλία εργαζομένων/ανέργων από το Μπραχάμι και τους γύρω δήμους. Κάποιος μπορείς να ρωτήσει τί νόημα θα είχε μία τοπική ένωση εργαζομένων/ανέργων. Ποιος είναι ο στόχος και το αντικείμενο αυτής; Καταρχήν να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι όλοι όσοι κατοικούμε ή δρούμε σε αυτές τις περιοχές, είμαστε εργαζόμενοι/άνεργοι/αυτοαπασχολούμενοι. Το ρόλο μας τον βλέπουμε παράλληλα με τα κλαδικά/επιχειρησιακά σωματεία. Θεωρούμε ότι όμως υπάρχουν πάρα πολλά ζητήματα, τα οποία μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά μέσω μία τέτοιας συλλογικότητας. Για παράδειγμα:
● Όταν λόγω της κρίσης και των μέτρων κράτους/ΕΕ/ΔΝΤ θα μειώσουν τις τάξεις στα σχολεία και θα αυξήσουν τα παιδιά ανά τμήμα ή δεν θα στέλνουν αναπληρωτές διότι τους συμβασιούχους θα τους έχουν διώξει, τότε είναι που ένα τοπικό σωματείο θα μπορεί να δράσει καλύτερα και σε συνεργασία με το σωματείο των δασκάλων/καθηγητών. Το ίδιο μπορείς να πεις για τις προνοιακές παροχές σε επίπεδο δήμων (βοήθεια στο σπίτι, πρωτοβάθμιες παροχές υγείας, αστικά/αγροτικά κέντρα υγείας)
● Ή θέματα που αφορούν το ωράριο και το κόστος υπηρεσιών. Ως τοπικό σωματείο θα μπορούμε να δρούμε για τη μείωση των ωραρίων εργασίας καταστημάτων και γραφείων. Μία τέτοια νίκη θα έχει επιπτώσεις και στις δικιές μας δουλειές. Άλλωστε πάντα το κεφάλαιο χρησιμοποιεί κάθε νίκη του, ως μοχλό πίεσης σε άλλους εργαζόμενους.
● Θέματα αλληλεγγύης, π.χ οργάνωση απεργιακών ταμείων ή ταμείων αλληλοβοήθειας σε απολυμένους και ανέργους.
● Συνεύρεση ανέργων και μεταναστών χωρίς χαρτιά. Πίεση ώστε παροχές να δίνονται και σε αυτούς χωρίς διατυπώσεις και αποκλεισμούς.
Πέρα όμως από το ποιο θα ήταν το αντικείμενο, έχουμε και απτά ΝΙΚΗΦΟΡΑ αποτελέσματα αγώνων. Συγκεντρώσεις, πορείες και αποκλεισμοί εταιρειών και συνοικιακών παραρτημάτων/καταστημάτων οργανώθηκαν από ανεξάρτητα πρωτοβάθμια σωματεία και σωματεία βάσης, και έτυχαν ουσιαστικής στήριξης (και χωρίς αυτή τη στήριξη ενδεχομένως θα αποτύγχαναν) από τοπικές αλληλέγγυες ομάδες και άτομα. Αγώνες ενάντια σε αναίτιες και εκδικητικές απολύσεις, ενάντια στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων (μη καταβολή δεδουλευμένων, δώρων, παραβίαση ωραρίου, κλπ), αλλά και σε αλληλεγγύη σε αγώνες άλλων σωματείων (πρακτική που ανθούσε τα πρώτα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση αλλά γρήγορα έγινε παράνομη και εγκαταλείφθηκε από τα καθεστωτικά σωματεία).
Μέσω αυτής της σύνδεσης λοιπόν σπάει η κλαδική περιχαράκωση, ο κατακερματισμός των εργαζομένων. Ο αγώνας ενός κλάδου συναντιέται με αυτόν ενός άλλου. Επίσης σε τοπικό επίπεδο είναι δυνατόν να συνευρεθούμε οι εργαζόμενοι/άνεργοι με το σύνολο των ιδιοτήτων μας. Είμαστε παράλληλα και γονείς, ασθενείς, δημότες, πολίτες. Όταν απεργούν οι δάσκαλοι στα σχολεία που πάμε τα παιδιά μας, το θέμα μας αφορά ως γονείς. Όταν απεργούν οι εργαζόμενοι στο ΙΚΑ ή στα κέντρα υγείας, το θέμα μας αφορά ως ασθενείς. Όταν τα μέτρα κεφαλαίου και κράτους διαλύουν κάθε παροχή σε εκπαίδευση και υγεία, το θέμα μας αφορά ασχέτως αν υπάρχει κινητοποίηση κλαδική. Όταν οι σχεδιασμοί της δημοτικής αρχής καταστρέφουν πάρκα και πλατείες, το θέμα μας αφορά ως κάτοικους. Θεωρούμε ότι όλα αυτά μπορούμε να τα συζητάμε και να συναποφασίζουμε δράσεις στα πλαίσια μια τοπικής συλλογικότητας εργαζομένων/ανέργων, όπου προσερχόμαστε με όλους τους ρόλους μας (του εργαζόμενου, ανέργου, γονέα, μαθητή, ασθενή, κάτοικου, κλπ).
Στην πρωτοβουλία ως στόχο έχουμε βάλει την διαρκή ενασχόληση με τα μικρά και μεγάλα ζητήματα της εποχής, την σύμπραξη με κλαδικά σωματεία βάσης, την ανάληψη πρωτοβουλιών άμεσης δράσης σε ζητήματα εργασιακά και επιβίωσης, την ίδρυση τοπικού σωματείου Εργαζομένων/ανέργων και παρέμβαση σε θεσμικούς φορείς (εργοδότες, επιθεωρήσεις εργασίας, ΙΚΑ, κλπ), άνοιγμα και καθημερινή λειτουργία εργατικής λέσχης ως το σημείο αναφοράς και γνωριμίας των μελών μας.
Σας καλούμε να οργανωθείτε στην προσπάθειά μας
Πρωτοβουλία Εργαζομένων-Ανέργων από το Μπραχάμι και γύρω περιοχές |
Μπραχάμι 25/6/2010
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ:
Δευτέρα 12 Ιουλίου στις 18:00,
πρώην 3ο δημοτικό σχολείο
Γράμμου & Πηλέως (πίσω από ΕΛΤΑ),
Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή



.
καλούμε σε Συνέλευση - Συζήτηση
- Για τη διαμόρφωση τοπικής εργατικής λέσχης
- Για τη συγκρότηση τοπικού σωματείου εργαζομένων - ανέργων
Στην εκδήλωση της ανοιχτής λαϊκής συνέλευσης αγίου δημητρίου (περί αυτooργάνωσης της κοινής δράσης εργαζομένων - ανέργων σε τοπικό επίπεδο) συζητήθηκαν διάφορα σκεπτικά-ερμηνίες της σημερινής κατάστασης (για την οικονομική-πολιτική συγκυρία και για την έως τώρα και την αναμενόμενη στάση όσων υφίστανται τις συνέπειες), αλλά και προτάσεις (& γόνιμοι προβληματισμοί) για την οργάνωση της δράσης μας στις γειτονιές μας.
μόνος απέναντι σε τράπεζες, αφεντικά και κυβερνητικά μέτρα και απραγής με τον καθεστωτικό συνδικαλισμό πλήρως κομματικά και κυβερνητικά ελεγχόμενοΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
για την αυτοοργάνωση της κοινής δράσης εργαζομένων - ανέργων σε τοπικό επίπεδο
ΤΕΤΑΡΤΗ 28/4, 7.00μμ
στο κινηματοθέατρο του δημαρχείου Αγίου Δημητρίου (Αγίου Δημητρίου 55)
.
Εργαζόμενοι-ες, Άνεργοι-ες
Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση για να υλοποιήσει το πρόγραμμα σταθερότητας ακόμα και από τους ίδιους τους κυβερνητικούς θεωρούνται βαθύτατα αντεργατικά. Το επιχείρημα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για τα μέτρα που παίρνει, λειτουργώντας για λογαριασμό του κεφαλαίου, ότι είναι αναγκαία για να βγούμε από την κρίση, είναι τελείως αποπροσανατολιστικό για τους εργαζομένους. Υπάρχουν διάφορες απόψεις για τα αίτια της κρίσης, π.χ. ότι δεν οφείλεται στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στους τζογαδόρους και στους κερδοσκόπους, αλλά ότι ο καπιταλισμός ακόμη και με μία εύρυθμη λειτουργία θα οδηγούνταν ούτως ή άλλως σε οικονομική κρίση. Ότι η κρίση που περνάμε σήμερα είναι κρίση που προέρχεται από την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους του κεφαλαίου. Όποιες όμως και να είναι οι αιτίες της κρίσης, για μας παραμένει ένα το συμπέρασμα. Το καπιταλιστικό είναι ένα σύστημα που κατά καιρούς παράγει κρίσεις, τις οποίες πάντα καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι. Παράλληλα με αυτό έχουμε σε πλήρη εξέλιξη την προσπάθεια του συστήματος (κράτος και οικονομικοί παράγοντες) να χρησιμοποιήσουν την κρίση ως επιπλέον απειλή, προκειμένου να εντείνουν την αέναη επίθεσή τους στα κεκτημένα και τις προσδοκίες της κοινωνίας.
Όσον αφορά τον ελληνικό καπιταλισμό είναι παραμύθια τα όσα λέγονται ότι τα μέτρα παίρνονται γιατί τα επιβάλλει η κομισιόν και γιατί έχει “...χαθεί η εθνική μας ανεξαρτησία...”. Αν ήταν έτσι όπως λένε διάφοροι δημοσιογραφούντες, ας μας πούνε γιατί η κυβέρνηση δεν προχωράει σε στάση πληρωμών στο εξωτερικό χρέος. Το εξωτερικό χρέος το δημιούργησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις για λογαριασμό της ελληνικής αστικής τάξης και όχι οι εργαζόμενοι. Για αυτό τα μέτρα παίρνονται για να μπορέσει το ελληνικό κεφάλαιο να βγει πιο δυνατό στον διεθνή ανταγωνισμό. Αν το πρόγραμμα σταθερότητας έθιγε έστω και στο ελάχιστο το ελληνικό κεφάλαιο, θα είχανε αντιδράσει με lock out. Επομένως αυτοί που πλήττονται από το πρόγραμμα σταθερότητας είναι οι “αντεθνικώς σκεπτόμενοι” εργαζόμενοι απεργοί.
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβάλλεται τώρα στην Ελλάδα μετατρέποντάς την σε εργαστήριο εφαρμογής μίας νέας πολιτικής σοκ, προκαλεί μία τόσο γενικευμένη αβεβαιότητα στην εργατική τάξη, σε όλους εμάς, που κρίθηκε αναγκαίο από την κυβέρνηση να προσθέσει ένα ακόμα τρομοεπεισόδειο στο γενικό σίριαλ της δημοσιονομικής τρομοκρατίας. Αυτό της “εξάρθρωσης της νέας γενιάς τρομοκρατών”. Η επιχείρηση αυτή στοχεύει στην ποινικοποίηση ενός ολόκληρου κοινωνικοπολιτικού χώρου – του αντιεξουσιαστικού – που συνέβαλε το τελευταίο διάστημα στην όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού. Στοχεύει επίσης στη δημιουργία μίας ψευδαίσθησης ασφάλειας στους εργαζόμενους, που το ίδιο το κράτος τους δημιουργεί ανασφάλεια με τα νέα του μέτρα.
Απέναντι σε όλα αυτά, οι παραδοσιακοί θεσμικοί συνδικαλιστικοί φορείς (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ) κάνουν τα πάντα ώστε τα μέτρα να περάσουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα για το σύστημα. Το μόνο που κάνουν, απέναντι σε μέτρα που αλλάζουν άρδην ό,τι γνωρίζαμε ως πλέγμα εργασιακών κατακτήσεων, είναι δράσεις πυροτεχνήματα. Δράσεις απομονωμένες μεταξύ τους, χρονικά διεσπαρμένες. Και φυσικά υπηρετώντας τα αφεντικά τους, κάνοντας τα πάντα να περιορίσουν τις όποιες προσπάθειες επέκτασης των αγώνων στο δρόμο. Να λειτουργήσουν πυροσβεστικά και εκτονωτικά. Είναι φανερό ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων οι επιλογές είναι αναποτελεσματικές και εν τέλει ενισχυτικές των μέτρων.
Η πρότασή μας βασίζεται στην θέσπιση λαϊκών συνελεύσεων, αυτοοργανωμένων στις γειτονιές, στα χωριά και στους χώρους δουλειάς. Οι αυτοοργανωμένες συνελεύσεις των εργαζόμενων θα είναι αυτές που θα αποφασίσουν τον τρόπο με τον οποίο η εργατική τάξη θα απελευθερωθεί από τα δεσμά του συστήματος. Είτε ως εργαζόμενοι, είτε ως άνεργοι είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας και να δράσουμε άμεσα, συλλογικά και αποτελεσματικά για το συμφέρον μας.
Η ανοιχτή λαϊκή συνέλευση του Αγίου Δημητρίου στην προσπάθειά της να συμβάλει στην παραπάνω προοπτική καλεί σε ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ για την οργάνωση των απαντήσεων μας τοπικά σε εργασιακό και όχι μόνο επίπεδο
ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19:00
στο κινηματοθέατρο Μελίνα Μερκούρη του Δημαρχείου Αγίου Δημητρίου
Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Αγίου Δημητρίου
http://katadimadim.blogspot.com
εδώ και λίγες ημέρες λειτουργεί
Η Ελευθερία είναι θεραπευτική
Σχεδόν όλοι μας έχουμε συνδέσει την άσκηση της ψυχιατρικής με μια αντικειμενική επιστημονική θεώρηση του ανθρώπου, όπως προβάλλεται από την κυρίαρχη ιδεολογία, τόσο πολιτική όσο και επιστημονική. Πόσο απέχει αυτό από την πραγματικότητα; Σίγουρα απέχει αρκετά. Η ιστορική θεώρηση της ψυχιατρικής πάντως δεν δικαιώνει ούτε την αξίωση αντικειμενικότητας θετικιστικού τύπου ούτε την προβαλλομένη κοινωνική ουδετερότητα της.
Η γέννηση της ψυχιατρικής
Στην Ελλάδα η καταστολή που ασκείται μέσω της ψυχιατρικής τα τελευταία χρόνια εντείνεται. Η αποστέρηση βασικών δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων που νοσηλεύονται στα ελληνικά ψυχιατρεία, αλλά και σε στεγαστικές δομές «αποασυλοποίησης» δεν τελειώνει με την στέρηση της ελευθερίας τους. Τα βασανιστήρια είναι επίσης πολλές φορές μέρος της καθημερινής «θεραπείας» που τους επιβάλλεται. Γιατί τι άλλο εκτός από βασανιστήρια είναι η καθήλωση, το δέσιμο δηλαδή ανθρώπων στα κρεβάτια τους, με το πρόσχημα βέβαια της ασφάλειας της δικής τους και των γύρω τους; Το δέσιμο αποτελεί την πανάκεια σε όλα τα μεγάλα ψυχιατρεία της χώρας, αποδεικνύοντας ότι η Λέρος ζει και βασιλεύει όχι σε κάποιο απομονωμένο νησί του Αιγαίου, αλλά σχεδόν σε κάθε τόπο και χρόνο άσκησης της ψυχιατρικής. Πρόσφατα ένας νοσηλευόμενος στο ψυχιατρείο της Σταυρούπολης στη Θεσσαλονίκη κάηκε ζωντανός, καθώς το δωμάτιο του έπιασε φωτιά και αυτός φυσικά δεν μπορούσε να βγει έξω για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν δεμένος…
Πέρα από την εκτεταμένη εφαρμογή της βάρβαρης πρακτικής του δεσίματος, η καθήλωση των νοσηλευομένων στα ψυχιατρεία «επιτυγχάνεται» και μέσω της συστηματικής χορήγησης ψυχοφαρμάκων. Η αλόγιστη συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων πάντως δεν αφορά μόνο όσους εγκλείονται σε ψυχιατρεία. Στην Αμερική αυτή τη στιγμή 3.000.000 παιδιά δημοτικού λαμβάνουν συστηματική φαρμακευτική αγωγή γιατί «πάσχουν» από σύνδρομο ελλειματικής προσοχής και υπερκινητικότητας. Επομένως, το να βαριέσαι το σχολείο είναι ασθένεια. Και ως ασθενής πρέπει να πάρεις τα φάρμακα σου. Όσο δεν προβάλλουμε αντιστάσεις (και) σε αυτή την εξουσία, δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ για να δούμε να ιατρικοποιείται η αντιπαραγωγικότητα, η διάθεση αντίστασης και η παρέκκλιση από τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης. Ό, τι δεν μπορεί να ποινικοποιηθεί, μπορεί κάλλιστα να ιατρικοποιηθεί.
Τα παραπάνω δεν περιορίζονται στο χώρο της ψυχιατρικής. Πάνω-κάτω με παρόμοια λογική δουλεύουν και οι ψυχολόγοι, με τη μόνη διαφορά ότι δεν μπορούν να συνταγογραφούν. Εξάλλου, η κυρίαρχη λογική στην ιατρική αυτή είναι: υπάρχει κάποιος που τα ξέρει όλα, δεν χρειάζεται να δίνει και πολλές εξηγήσεις, αντιθέτως πρέπει να δίνει πολλές διαταγές και ακόμα πιο πολλά φάρμακα. Και υπάρχει και αυτός που οφείλει να ακούει, να συμμορφώνεται χωρίς πολλές απορίες και αμφισβητήσεις και, φυσικά, να πληρώνει.
ΠΡΟΒΟΛΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
Με τους
Θ. ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, ψυχίατρο
Γ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟ, μέλος της Πανελλήνιας
Σάββατο 27/2 18:00, Δημαρχείο Αγ. Δημητρίου, Αγ. Δημητρίου 55
ΑΝΟΙΧΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ


Κούλουμα στον ασύρματο
Αποφασίσαμε να μην εγκαταλείψουμε τον λόφο που μας χάρισε στο παρελθόν πλήθος συγκινήσεων.
Αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε σε κανέναν διεφθαρμένο, να απλώσει τα ξερά του στο χώμα που μας μεγάλωσε, και δυστυχώς, το μόνο που μας απέμεινε.....
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΑΣ
Κόψαμε τα συρματοπλέγματα του ασυρμάτου , κόβοντας την όρεξη εργολάβων και δημοτικών αρχόντων
Φυτέψαμε δέντρα με τα παιδιά μας , φυτεύοντας στις καρδιές τους μια ελπίδα για το αύριο.
ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΕΤΑΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ
Κούλουμα στον ελεύθερο και ανοιχτό Ασύρματο!
Θα χαρούμε να σας ξεναγήσουμε στην καρδιά του ασυρμάτου...
Ανοιχτή Συνέλευση για τη Διεκδίκηση του Ασυρμάτου